Hanna Hilhorst, zorgboerin in Echten.
Column

Onvervuld verlangen

Zaterdagavond, half tien. Op mijn telefoon komt een berichtje binnen van deelnemer Ernst. In hoofdletters volgt een noodkreet. Een overgave, een schreeuw om hulp. We zetten de televisie uit.

De opmaat naar dit moment begon na de zomervakantie, toen een blonde stagiaire zich al na drie dagen afmeldde; het werk op de zorgboerderij beviel haar niet. Later hoorden we van haar leraar dat Ernst haar naar haar huis was gevolgd en voor haar tuin had staan posten. Intimiderend, zeker als je net twintig bent en nieuw bent op een stageplek.

We riepen Ernst naar kantoor en herinnerden hem aan eerder gemaakte afspraken: 'Blijf uit de buurt van stagiaires en rijd met niemand mee naar huis.'

Nog diezelfde week belde wederom een blonde stagiaire. Het was alweer een jaar geleden dat ze afscheid van ons had genomen en aan de telefoon volgde een gezellig kletspraatje. 'Maar daar bel ik eigenlijk niet voor. Het gaat om Ernst. Hij staat soms uren voor het raam van het restaurant waar ik werk. Nu maakt mij dat niet uit, maar voor onze gasten vind ik het vervelend. Weten jullie een oplossing?'

Eerlijk gezegd niet. Ernst zit gevangen in een lijf dat dezelfde behoeftes heeft als ieder ander, maar door zijn verstandelijke beperking lukt het hem niet deze behoeftes te beheersen of te bevredigen. Vooral niet omdat Ernst graag een 'normale' vriendin wil. 'Waarom wijzen al die mooie meiden me steeds af?'

Dat maakt deze situatie even vervelend als treurig: in de uren dat Ernst bij een meisje voor haar huis staat, droomt hij van het leven dat hij nooit zal krijgen.

Een van onze jonge medewerkers is net gaan samenwonen. Nu kan Ernst het moeilijk verkroppen dat zij wel een leuke liefde heeft gevonden en dat ze niet voor hem heeft gekozen. 'Nooit heb ik hem mijn adres verteld, maar uiteindelijk vond hij mijn auto', vertelde ze vorige week. 'Nu rijdt hij steeds heen en weer door onze straat en staart hij bij ons naar binnen.'

Opnieuw riepen we Ernst naar kantoor. Dit keer was onze toon harder, duidelijker. En gezien zijn wanhopige berichten lijkt de boodschap - voor eventjes - overgekomen.

Ik pak mijn telefoon en staar naar de inkomende teksten. Mijn man belt zijn collega en overlegt. Daarna bellen we de wooninstelling van Ernst. Soms ben je even meer hulpverlener dan boer. Ook op zaterdagavond.

Slagersknecht Algemeen
Koeien vol chips Multifunctionele landbouw
Dansen in de melkput Multifunctionele landbouw
Hanna Hilhorst

Hanna Hilhorst

Zorgboerin in Echten (Dr)

Contact